II O CRKVI

Niko, osim onog koji je stvorio život, ne može da ga izmeri, čak ni crkva nema tu moć. Život nije merljiv, on se može doživeti ličnom dubinom, dubinom ljudske svesti, ličnom širinom osećanja iskusiti, ali izmeriti život ne može onaj koji je u službi prolaznosti, u službi bola, patnje i telesne korupcije. Ovo što čovek doživljava kao život je samo jedan segment, jedan bljesak samog života, a ostali deo te reke je beskonačnost u samom entitetu postojanja. Crkva kao zemaljska institucija ne može da obnovi svakog čoveka, već istina i ljubav o neprekidnom duhovnom usavršavanju obnavlja čoveka, a kad crkva to bude počela da promoviše i uči, onda će to i činiti. Ako je crkva sveopšti univerzalni karakter, poluga koja podržava ravnotežu života i smrti, ako se misli na osnovni balans izjednačavanja i ujedinjenja svega u JEDNOM radi viših principa, onda se obnova stalno dešava i u samom korenu života.

Svi narodi jesu “jedan narod božji” isto kao što su i sve crkve jedna “Crkva Bozja”. Niko nema monopol nad istinom i niko ne sme, niti može da prisvaja “Svete Knjige”, ili tumačenje istih, kao pravo na ličnu svojinu. Crkva jeste zemaljska institucija, a potreba za znanjem i prosvećenjem je

iskonska potreba svakog čoveka. Kakva je razlika izmedju “zemaljskih” organizacija i onih drugih “nebeskih?”  Sve je na zemlji pod vlašću kosmičkih sila, sila uzvišene intelektualnosti, uzvišenog principa duhovnosti koji nalaže stalnu promenu u samom telu sveopšte egzistencije. Crkva kao institucija, kao administrativna birokratija treba hitnu reformu. Crkva kao tumač “Svetih Knjiga”, kao posrednik i inicijator duhovnog uzdignuća, treba da regeneriše elementarni osećaj u čoveku prema istinskom prosvećivanju i učenju. Ne treba da se izvrši reforma “Svetih Knjiga” i njihovih učenja, već reforma u našem odnosu prema tumačenju pravih vrednosti u porukama koje te knjige nude. Ono što crkveno sveštenstvo zna za sebe, i ono što je u njihovoj službi, nije dovoljno. Jer znanje, odnosno duhovno prosvećenje koje se ne prenosi na običan narod nije pravo znanje, sveća koja se stavi pod sto ne može da osvetli ukućanima. I sam je Hristos učio “budite savršeni kao vaš Otac na nebesima”. Ljudi još nisu stigli do takvog nivoa. Otuda, po Hristovom učenju reforma treba da bude “konstantna”, koja će uvoditi i kontuinirano spremati čovečanstvo za uvek viši stepen usavršavanja.

Ne samo hrišćanska crkva, već sve ostale ovozemaljske religije trebaju pribegavati ovom stavu kontuinirane regeneracije u svom duhovnom biću. Jer po uzoru na samu prirodu stvari, na iniciranu kosmičku SVETOST koja boravi i koja stvara ceo sistem u ispoljenju, potrebna je konstantna promena i obnova u srži svoje namenske funkcije. Otuda, reforma je samo jedan od ključnih mehanizama za usavršavanje sveopšteg principa života

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *